Tuesday, December 27, 2016

پدیده جدید گور خوابی به جای کارتن خوابی در مملکت آخوندها



دلخوش نباشید که نفت و گاز را مجانی می کنیم .
دلخوش نباشید که خانه مجانی میدهیم 



خیلی که هوا سرد می‌شود، دنبال چوب می‌گردند برای درست‌کردن آتش و گرم‌شدن در گور‌هایی که پایان زندگیست برای همه، اما برای اینها شده سرآغاز و سرپناه. زن، مرد و کودک؛ کارتن‌خواب‌هایی که در قبر نشسته می‌خوابند.

«دیگه اینجا چوب هم برای آتیش‌زدن، پیدا نمی‌شه» این را یکی از ميهمان‌های ناخوانده این اتاق‌های تاریک و باریک می‌گوید.

یک ماهی می‌شود که سرما کارتن‌خواب‌ها را راهی کرده تا اطراف و درون گورستان بزرگ نصیرآباد باغستان در حومه شهریار ساکن شوند. عده‌ای درون گورستان و در قبرهای از پیش آماده شده و چندین خانواده در اطراف گورستان، در منطقه بلوک‌زنی و زیر کانال در چادر زندگی می‌کنند. در درون گورستان، ٣٠٠ گور از پیش آماده وجود دارد که ٥٠‌ کارتن‌خواب دست کم ٢٠ گور را اشغال کرده‌اند. در هر گور یک نفر و گاهی هم سه تا چهار نفر زندگی می‌کنند.

این گورها عموما برای خواب مورد استفاده قرار ‌می‌گیرند و در طول روز و زمانی که افراد برای تهیه پول مواد و غذا ضایعات جمع می‌کنند یا گدایی می‌کنند، خالی هستند؛ اما باید حواسشان به گورشان باشد چرا که از طرف دیگر کارتن‌خواب‌ها مورد سرقت قرار می‌گیرند. به پتوهای پاره و لباس‌های کهنه هم رحم نمی‌کنند.

هیزم‌های سوخته، ظرف‌های یک بار مصرف غذا، پلاستیک و تکه پارچه‌های موجود در بعضی از گورهایی که الان سقف ندارند، نشان‌ می‌دهد که قبلا مورد استفاده یک گروه دیگر بوده است.


احمدی‌نژاد: این شرایط اجتماعی سیاسی پایدار نیست




 جمعی از اساتید دانشگاه های سراسر کشور، با حضور در محمودیه به مناسبت هفته پژوهش با محمود احمدی نژاد دیدار کرده و به گفتگو نشستند.

بسم الله الرحمن الرحیم
اللهم عجل لولیک الفرج و العافیه و النصر واجعلنا من خیر انصاره و اعوانه و المستشهدین بین یدیه
خدا را سپاسگزارم که توفیق زیارت شما را عنایت فرمود. از نظرات شما دوستان عزیز بهره بردیم. بالاخره مطالب خیلی خوبی مطرح شد، استفاده کردیم. هم به دانش ما اضافه کردند و هم به نگاهِ ما تلنگر زدند و هم اطلاعات خوبی را در اختیار قرار دادند. من نمی خواهم به بحث هایی که تک تکِ دوستان مطرح کردند بپردازم. دو نکته را هم به عنوان درس پس دادن، شاید به نوعی جمع بندی هم باشد؛ بگویم. بالاخره نوع دوستان از وضعی که داخلش هستیم، راضی نیستند. این اصلش چیز خوبی است. انسان اگر به وضع موجودش راضی باشد، دیگر حرکتی می کند؟ نمی کند دیگر، درجا می زند. اما بخشی از گلایه ها از این است که این وضع طبیعی نیست. این در شانِ ما نیست. این می تواند بهتر باشد. می تواند خیلی بهتر باشد. می تواند عالی باشد. وقتی یک چیزی می تواند عالی باشد، حالا خوب است یا معمولی است یا خدای نکرده بد است؛ غصه اش می شود. این غصه را باید به صورتی بیان کند. امروز فرصتِ خوبی شد که در جمع شما بعضی از غصه ها بیان شود.
ببینید موضوعِ عالم انسان است. همه چیز به انسان بر می گردد. انسان هم برای کمال است. اما انسان چطور می تواند کمال پیدا کند؟ آن عاملِ اصلی، اندیشه است. علم است. معرفت است. بدونِ علم، اندیشه و معرفت، انسان بی معناست. علم هم سقف و حد خاصی ندارد. کمال حد خاصی دارد؟ معرفت چه؟ انسان همیشه نیازمند ارتقاع سطح دانش و معرفتش هست. یک نتیجه گیری در آخر می کنم.